Yüz kızartıcı hareketler bunlar

Mutlak butlan kararı ve sonrasında içine düşülen karmaşayı kendilerinden bilmiyorlar.

Her şey normal, her şey rayında gitmiş sanki. Dahası, olması gereken buymuş gibi bir bakış, bir değerlendirme kudreti var.

Yargı, durup dururken bir karara vardı da işleri karıştırdı diyecekler ama zorlanıyorlar.

Delegelere verilen rüşvet tomarlarını, pavyon pazarlıklarını yok saymak eğilimi, öyle bir gariplik ki bu ülkenin siyaset tarihinde görülmüş değil.

Oradan söz açan birine şiddetle itiraz ediyorlar. “Oradan gelme bana…”

Neden?

İşin kaynağı orası. Suçun, hukuksuzluğun, ahlâksızlığın membaından bahsedilmeyecek mi?

Temelden yanlış olan bir hareketi, hararetle savunanları görünce, akıl işe yaramaz duruma düşüyor.

Şikâyet eden o partiden, aldım diyen de verdim diyen de oradan.

Kimin hangi miktarda götürdüğü de belli.

Bunları söyleyince de “Geç bunları geç” diyorlar.

Duymak iyi gelmeyebilir, rahatsızlık verebilir, ama yok saymakla bir yere varılmaz.

Geçemiyoruz bir türlü, geçilemiyor.

Orası çirkefin başladığı yer.

Bütün deliller sabit. Belgeler ortada.

Mahkeme o verilerle bir karara ulaştı.

Fakat bu tablonun müsebbibi, yanlışı savunanlara göre, yine kendileri değil. Yaşananlar hep iktidarın işi!

Baldırında kıl dönmesi olsa, onu da hükümetten bilecekler.

Baldızında kızamık çıksa, onu da.

Nereden bakarsak bakalım, yüz kızartıcı hareketler bunlar. Yüzü olanlar için tabii.

Rüşvet tek kişilik bir eylem değildir.

En az iki kişi gerek. Bir alan, bir veren.

Bazen aracılık eden de bulunabilir, sayı artar.

Benzetmek gerekirse, rüşvet kuş gibi iki kanatlıdır.

Helal haram kavramından uzaksa, alan için baldan tatlıdır.

Vereni de kanatlandırır, uçurur.

Karşılığında aldığının da değeri uçuktur.

Kemal Bey partide kötü işlere bulaşanları fark edemediği için özür dilerken, sadece rüşvet verenleri suçladı.

Rüşvet alan kesime lâf etmedi, ithamda bulunmadı.

Az daha övecekti.

“Saf, tertemiz, canım delegeleri kandırdılar” diyecekti de o kadar ileri gitmedi.

Niye?

Küstürmemek için.

Delegeler er-geç kurultayda lâzım olacak.

Onların oylarına ihtiyacı var.

Ah siyaset, vah siyaset!

Boşandığı eski eşinin peşini bırakmayan, ayrılığı kabullenmekte zorlanan, her fırsatta taciz eden, mahkemenin uzaklaştırma kararına rağmen inatlı tavrından vaz geçmeyen, belinde silahla dolaşan, “ya benimsin ya kara toprağın” klişesini hayat felsefesi edinen, magandalığı bırakmayan bir tanıdığınız yoksa, ekranlara ve gazete sayfalarına bakın.

Kendini hâlâ partinin genel başkanı zanneden arkadaşı görünce, açık kapanmış olur, öyle bir tanıdığa ihtiyaç kalmaz.

Bir araç düşünelim. İster otomobil ister otobüs olsun. Ya da tercihe bırakmayalım, otobüste karar kılalım.

İki tane şoför bulunuyor.

Uzun yolda otobüslerde kanunen iki şoför mecburiyeti söz konusu ama buradaki durum başka.

Biri direksiyonu kullanıyor, diğeri gaza frene basıyor.

Vites kolu üzerinde ise iki tane el görünüyor.

Koltuğu da itişe kakışa paylaşıyorlar.

Nasıl olur?

Tuhaf bir durum tabii.

Kaza yapma ihtimali bir hayli değil, iki hayli, üç hayli yüksek.

Tuhaflığı herkes kabul eder fakat şu sıra CHP otobüsündeki görüntü tam da böyle.

*

Dahası var. Direksiyonu kullanan, gaz ile frene de hâkim olmak istiyor.

Yerine göre gaza frene basan da direksiyona uzanıyor ikide bir. Lorel ile Hardi parodisi gibi.

Trafik polisi durdurursa ne olacak endişesi bir süre sonra gerçekleşiyor.

Polis anlayışlı çıktı. Gülerek karşılıyor o garip durumu fakat yine de uyarıyor.

“İki şoför olmaz. Biriniz kullanacaksınız. Hanginizin otobüs ehliyeti var?”

İkisi de ehliyet gösteriyor ama birininki sahte çıkmasın mı?

Dostlar, Levent Kırca erken göçtü. Bugünleri görse ne iyi olurdu.

Kavgalı eve kız verilmez.

Milletin sözlü anayasasında böyle bir tespit vardır.

Kavgalı partiye oy verilir mi?

Düşünmesi gereken düşünsün. O da bize kalmasın.