Allah kötü sözün açıkça söylenmesini sevmez

Kötü söz, Allah ve Resulünün hoşuna gitmeyen sözdür. Şirk, elfazı küfür, dedikodu, iftira, itham, suçlama, îma, bayağı söz ve hakaretlerdir. Bu tür eylemleri yapmak yasaklandığı gibi bahsini bile yapmak, sözünü etmek de yasaktır, haramdır.

Buna her şeyi en iyi bilen Yüce Rabbimiz, bir istisna getirmektedir. Haksızlığa uğrayan, uğrama ihtimali olan kişi, kötü insanların yaptığı/yapacağı kötülükleri dile getirebilir. Onların kötü insanlar olduğunu yeri ve zamanını gözeterek söyleyebilir. Bir hakarete uğradığında da misliyle karşılık verebilir. Bu hem kişisel mağduriyeti giderme hem de başkalarının benzer bir haksızlığa uğramaması için önemli ve gereklidir.

Mazlumiyet, mağduriyet, mahkuriyet naz ve kal makamıdır. Bu durumda olanların Allah katında kıymeti vardır. Duaları anında ulaşır. Sözlerine de itibar edilir. Seslerini yükseltmelerine müsaade edilir. Tıpkı bu ayette olduğu gibi: “Allah, zulme uğrayan kimseden başkasının, kötülüğü sözle bile açıklamasını sevmez. Allah işitir ve bilir.” (Nisa, 4/148)

Allah kötülüğü de kötüleri de sevmez.

İsraf edenler, müsrifler sevilmez. Allah da sevmez onları…

Müsrif; sadece cebindeki parayı çarçur eden, yerli yersiz harcayan, ailesini, sorumluluğu altındakileri ihmal ederek meşru veya gayrı meşru alanlarda servetini tüketenler değildir.

Bununla beraber en büyük müsrif, ömrünü tüketen, yanlış mecralarda oyalanan, dünya ve ahiretine yarar sağlamayacak şekilde ömür sermayesini tüketenlerdir.

Sonra bedenine ait organları; elini, ayağını, gözünü, kulağını, dilini, belini, kalbini… yersizce kullanan, fikir ve işlerinde aşırı giden, ölçü ve dengeyi şaşıran, harcamada sınır tanımayan, helal bile olsa üretim ve tüketimde denge ve ihtiyaç gözetmeyen insanlardır.

Maalesef dünyamızda bir üretim ve tüketim çılgınlığıyla her gün milyonlarca ürünün israfı gerçekleşmektedir. Bir tarafta bir dilim ekmeğe, bir damla suya muhtaç insanlar diğer tarafta süt banyosu yapıp devasa malikânelerinde kendini kaybeden, insanlığını yitiren zavallılar.

Allah israfçı, doyumsuz, lüks tutkunu, vicdan yoksunu insanları sevmez.

“Ey Âdemoğulları! …Yiyin için fakat israf etmeyin, çünkü Allah israf edenleri sevmez.” (A’raf, 7/31, En’am, 6/141)