Küresel enerji piyasalarında dengeler yeniden şekillenirken, İran'ın petrol ihracatındaki hamleleri uluslararası arenada dikkat çekmeyi sürdürüyor. ABD ve İsrail’in doğrudan hedef aldığı ve askeri saldırıların odağında bir savaş sürecinden geçen Tahran yönetimi, egemenlik haklarını savunurken küresel enerji pazarındaki stratejik ağırlığını da korumaya devam ederken özellikle enerji krizinin derinleştiği bu dönemde, Tahran’ın en büyük ticaret ortakları merak ediliyor. Peki, İran petrolünü en çok hangi ülkeler alıyor? İşte son resmi veriler ve listenin zirvesindeki o ülke.
Dünyada en fazla petrol rezervlerine sahip Körfez ülkeleri, petrol ihracatlarının neredeyse tamamını Basra Körfezi'nin ağzındaki Hürmüz Boğazı üzerinden gerçekleştirirken enerji piyasalarının geleceğini belirlemede kritik rol oynayan petrol rezervi, bulunduğu ülkelerin maddi olarak kalkınmasına büyük katkı sağlıyor.
PETROL REZERVİNDE İLK 10 ÜLKE
Dünyada kanıtlanmış en fazla petrol rezervine sahip 10 ülke arasında Venezuela, Suudi Arabistan, İran, Kanada, Irak, Birleşik Arap Emirlikleri, Kuveyt, Rusya, Amerika Birleşik Devletleri ve Libya bulunuyor.
İRAN PETROLÜNÜ KİMLER ALIYOR?
Son resmi verilere göre İran petrolünün ihraç edildiği ülkeler şu şekilde kayıtlara geçiyor:
Çin: %90.8
Suriye: %3.3
Birleşik Arap Emirlikleri (BAE): %2.0
Venezuela: %1.2
Irak: %0.9
Türkiye: %0.6
Malezya: %0.4
Umman: %0.3
Lübnan: %0.2
Sri Lanka: %0.2
SAVAŞ SADECE İRAN’LA DEĞİL
Bazı uluslararası değerlendirmelerde, ABD’nin son yıllarda enerji piyasalarındaki hamlelerinin küresel güç rekabetiyle doğrudan bağlantılı olduğu ifade ediliyor. Bu analizlere göre Washington yönetimi, petrol ticaretinin büyük ölçüde dolar üzerinden yürütülmesine dayanan mevcut finansal düzenin korunmasını stratejik bir öncelik olarak görüyor.
İran, Çin’in enerji güvenliğinde kritik rol oynayan ülkelerden biri olarak görülüyor. Çin’in hızla artan enerji ihtiyacı ve petrol tedarikinde çeşitlilik arayışı, Tahran ile Pekin arasındaki ekonomik ilişkileri güçlendiren faktörler arasında sayılıyor. Analizlere göre, Ortadoğu’da yaşanan gerilimlerin petrol fiyatlarını yukarı yönlü etkilemesi de küresel ekonomide özellikle enerji ithalatçısı ülkeler üzerinde baskı oluşturuyor.
Bazı stratejik analizlerde Washington’ın uzun vadeli hedefinin yalnızca İran dosyasını yönetmek olmadığı, aynı zamanda Çin’i ekonomik ve jeopolitik açıdan dengeleme politikasıyla bağlantılı olduğu ileri sürülüyor. Özellikle teknoloji üretimi için kritik öneme sahip nadir toprak elementleri konusunda küresel rekabetin giderek sertleştiğine dikkat çekiliyor.
