Bundan birkaç gün önce, yıllar önce kurduğum bir hayalin peşinden gittiğimi yazmıştım. 2002 Dünya Kupası'nı televizyon ekranının karşısında izleyen 10 yaşındaki bir çocuğun, 24 yıl sonra aynı turnuvayı bu kez yerinden takip edecek olmasının heyecanını anlatmıştım. Dünya Kupaları'nın biraz da bunun için var olduğunu söylemiştim; insanlara yıllar boyunca taşıyacakları hikâyeler vermek için... Bugün ise o hikâyenin başka bir sayfasındayım. Ve o sayfa, ne yazık ki bir mağlubiyetle açıldı. Türkiye, Avustralya
Bundan birkaç gün önce, yıllar önce kurduğum bir hayalin peşinden gittiğimi yazmıştım. 2002 Dünya Kupası'nı televizyon ekranının karşısında izleyen 10 yaşındaki bir çocuğun, 24 yıl sonra aynı turnuvayı bu kez yerinden takip edecek olmasının heyecanını anlatmıştım. Dünya Kupaları'nın biraz da bunun için var olduğunu söylemiştim; insanlara yıllar boyunca taşıyacakları hikâyeler vermek için...
Bugün ise o hikâyenin başka bir sayfasındayım. Ve o sayfa, ne yazık ki bir mağlubiyetle açıldı.
Türkiye, Avustralya karşısında sahadan 2-0 yenik ayrıldı. Gün boyunca şehirde dolaşan binlerce Türk taraftar gibi biz de heyecanlıydık. Maç saatini beklerken konuşulan tek şey galibiyetti. Tribünlerde, basın tribününde, sokaklarda ve kafelerde aynı beklenti vardı.
Belki de sorun tam olarak buydu.
Maçın ardından efsane futbolculardan Roy Keane'in söylediği bir cümleye denk geldim:
"Avustralya kazanabileceğine inanarak geldi. Türkiye kazanması gerektiğine inanarak geldi."
Bazen bir futbol maçını anlatmak için sayfalar dolusu analiz yapmanız gerekmez. Tek bir cümle yeter. Avustralya sahaya ihtimali kovalamak için çıktı. Türkiye ise sonucu sahiplenmiş gibi çıktı. Biri kazanmayı hayal etti. Diğeri kazanmayı doğal gördü.
Bir grup maçının ardından ne umutlar tamamen tükenir ne de hikâyeler sona erer. Vancouver gecesinden buruk dönüyoruz. Bir yanımız 24 yıl önce kurduğu hayalin içinde olmanın mutluluğunu taşıyor. Diğer yanımız ise o hayalin ilk büyük sınavında yaşanan yenilginin hüznünü...
Şimdi önümüzde yeni maçlar var.
Yeni hikâyeler...
Yeni fırsatlar...
Ve hâlâ elimizde kaybetmediğimiz en değerli şey duruyor:
İnanç.
Bu takımın ayağa kalkabileceğine, bu gruptan çıkabileceğine ve bu meydan okumanın henüz bitmediğine inanıyoruz.
Unutulmamalıdır ki, iz bırakanlar her zaman kusursuz başlayanlar değil, ilk darbeyi aldıktan sonra ayağa kalkabilenler olmuştur.
#Türkiye
#Milli Takım
#Dünya Kupası
